Küçüktüm, ufacıktım, beş-altı yaşlarında. Fatsa’da yaşadığımız lojmanın kocaman bahçesinin toprağına, yerden aldığım bir taşı elimden hiç bırakmayarak tek seferde, bahçenin sınırlarının, duvarlarının hemen dibinden başlayarak, bu çizgi hiç bitmeyecek, bu şekil iki ucundan hiç birleşmeyecek gibi, Allah Baba’yı, Allah Baba’nın büyüklüğünü çizdim: “İşte bu kadar büyük Allah Baba!” Altı yaşında en büyük ve en geniş; her gece huzurunda sessizce üç gulhü bir elham okuyarak “dünyadaki herkese iyi geceler’” dilediğim Allah, evimizin bahçesinin sınırları kadar. Evimizin bahçesi, Allah kadar.

Neler sığıyordu benim ilk bahçeme, Allah kadar bahçeme:

Kısacık saçlarım, kahverengi ekose etek yelek takımım, siyah önlüğüm ve kırmızı ayakkabılarım, ismimin yazılı olduğu altın bir künye ve minik küpelerim. Otururken bacak bacak üstüne atıp dizlerimde kavuşturduğum ellerim, küçük hanımefendi tavırlarım, utanınca al al olan yanaklarım, sonu gelmez sorularım, mızmızlıklarım ve canım sıkılıyorlarım. Henüz bebek olan kardeşimi “o kadar çok severdim ki onu camdan aşağı atmak isterdim.” Bazı geceler Fatsa silahlarla dövülürdü ve bir kaza kurşununa kurban gitmemek için pencerelerden uzakta yerde uyumak kadar doğal bir şey yoktu. Gündüzleri binaların cephelerinde kurşun delikleri görürdük, çok korkulacak bir şeyden korkmuyordum ama bir hikâye fersah fersah büyüyordu kulağımda: bir kadın bakıcılığını yaptığı bebeği fırınlamış, delirmiş, bebeği gerçekten de salçaya bulayıp fırına atmış ve yakmış. Kasabaya yayılan bu ecinni hikâyesini yetişkinlere kulak kesilip dinlerken, fırındaki bebeğin bembeyaz teni ve kırmızı yüzünün imgesi en büyük kâbusum olarak zihnime yerleşiverdi. Böylelikle, annem bankada, babam Fiskobirlik’te bütün gün çalışırken, kardeşimle bana bakan teyzeler sürekli değişir ve en sonunda arayıp da bulunamaz oldu. Kardeşimin yaramazlığından diye hiç üstüme alınmıyordum, ben büyük ve olgun olandım ama evine sığamayan, her fırsatta kendini kapısı daima açık karşı komşunun dairesine atan bendim. Kardeşim gerçekten de çok yaramazdı, öyle ki tam iki kez ikinci kattaki balkonumuzdan düşecekken son anda çamaşır iplerinin bağlandığı demirlerin tam üstünde, dışarıdaki herkes nefesini tutmuş beklerken yakalandı. Sık sık ortadan kaybolurdu, bir gün buzdolabının içinden çıktığı bile oldu. Tüm sakinliğiyle, köşe yastığı şeklinde, neredeyse saklanarak yaşayan ben, kardeşim bütün bunlardan nasıl sağ çıkıyor, bilmiyordum. Boncuk gözlü kardeşim, kontrol edilemeyen, çok renkli bir fırıldak, tüm savaşlardan galip çıkan ve hep affedilen bir varlıktı ama nasıl oluyorsa anaokuluna bırakılmak istemediğim için, işe yetişmeye çalışan annemin eteklerine yapışınca ısırılan bendim. Annem beni sınıfa bırakıyor, ben koşarak annemi bahçenin tam sınırında yakalıyordum. Annem beni sınıfa bırakıyor, ben annemi bahçenin kapısına kadar kovalıyordum. Sapsarı, tozlu, çok sıcak bir yaz günüydü. Annem sadece ona yakışan fuşya rengi ruju, ipek elbisesi ve incecik topuklu ayakkabılarıyla çok güzel ve çok şıktı. Ama çok çaresiz ve çok bitaptı. Babam nerede, bilmiyordum. Kendini tutamayıp beni ısırdığı için üzüntüden ölmek üzere olan annemi ben avutuyordum: “Hiç acımadı ki!”

Anaokulumun bahçesindeki o avutuş, ömür boyu benimle yürüyecek, hikâyemin içindeki hikâyenin ilk çehresi. İçim bir vadiyse benim, o vadinin yatağında bazen gümbür gümbür, bazen sessizce akan nehirlerden bir nehrin doğduğu yer belki de o anaokulu bahçesi. Avutuş ve avunuş nehri. Bu öyle bir nehir ki hiç tanımadığım insanlar, mesela sokaktaki dilenci, simitçi, hamal, inşaat ustası ve çocuk, yaşlı, aç, yoksul, yoksun, çaresiz ve acelesi olan biri sanki hep benim onu avutuşumu beklerdi. Sanki bu haddimmiş, ben bunu başarabilirmişim gibi, sanki benden bunu bekliyorlarmış gibi, avutulmaya ihtiyacı olmayanlara bile ihtiyaçlar uydurarak avutmak, hiç olmazsa zihnimde, benim en mühim işlerimden biriydi. Çikolata sevmezdim örneğin ama bana ikram edenlere istemediğimi, reddedilmek onları üzer diye söyleyemezdim. Ağzımda yuvarlana yuvarlana büyüyen çikolatalar, çikolatalıktan çıkıp yutulamayan bir canavara dönüşürlerken ve ben aslında kusmak isterken mutlu olsunlar diye “mımmm, çok güzelmiş bu çikolatalar.” derdim.

Babamın görev süresi bitince, Fatsa’dan, “oralı” olduğumuz şehre, Giresun’a geri göçtük. Bu, sanki göçler arası yaşıyormuşum, daima iki göç arasındaki beni kabul etmeye çalışan bir yere ait olmaya çalışıyormuşum gibi hissettiğim ömrümün göç olduğunun farkında olduğum ilk göçüydü ve sanki beni kovalayıp duracak bir kaderin de ilk ayak sesleri. Giresun’a ilkokul birinci sınıfın okul döneminin tam yarısında dönmüştük ve benden önce birlikte olmaya başlayıp kaynaşmış sınıf arkadaşlarımın arasında hissettiğim yabancılık ve onlardan biri olma uğraşı, gelecekteki tüm göçlerimle tekrarlayıp duracakların da provası.

Giresun’a dönüş “yerlileşmesi” en kolay olanıydı, nihayetinde oralıydık biz ama benim için en kolay olan bile hiç de kolay olmadı. Muhtemelen bir açığı kapatmak, sınıf birincisi olmak için çok çalışıyor, öğretmenimden görevler alıp bazı üniteleri ezberleyerek sınıfa ben anlatıyor ama yanaklarımın kızarmasından da bir türlü kurtulamıyordum. O kadar utangaç ve içime kapanıktım ki annemle babam beni Giresun’un tek psikoloğu “Faik Amca”ya götürdü. Faik Amca, Giresun’un vahası gibi biriydi, ODTÜ’lü bir psikolog ve eğitimci. Şehrin en işlek caddesinde nohut oda bakla sofa bir ofis. Annemle babam, neyim olduğunu söylemesi, “açılmam” ve biraz da ders çalışmam için beni Faik Amca’ya teslim etti. Faik Amca’ya göre anormal olan bir şey yoktu, “yedi yaşında elli yaşındaki bir yetişkinin vicdanını taşıyor”dum sadece. Sonrası oyun. Faik Amca, oyun oynattı bana. Satranç oynamayı ondan ve kumral güzeli, bir ayağı aksak, kloş etekler giyen ve parfümünün kokusu burnumdan hâlâ gitmeyen ofis sekreterinden öğrendim. İlk bilgisayarı Faik Amca’nın odasında gördüm, ilk bilgisayar oyununu da o öğretti bana. Oyun oynayarak ders çalışıyor ve aralarda yine oyun oynuyorduk.

Faik Amca, dünyanın eteklerinden ilgili, ilgisiz topladığım sorumlulukları ve vicdan yükünü hafifletmem ve oyun oynamam için elinden geleni yaptı ama ben iyi bir öğrenci olamadım. Avutmak ve avunmak hep daha cazip geldi, ben o tarafa meyledince hayat da zaten dört başı mamur hediyeler verdi. Bugünden geçmişe baksam ve günleri çocukluğumdan bugünlere kadar bir araya toplasam, gülmeyi hep çok sevmişken kahkahalarımın değil de gözyaşlarımın altında kaldığımı görürüm. Bir pişmanlık çetelesi yapsam birinciliği daha çok oyun oynamamam, eğlenmemem, dansetmemem, hoplayıp zıplamamam alır.

Ben büyüdüm ve inandığım Allah’ın büyüklüğü, Fatsa’daki lojmanın bahçesinin sınırlarını buharlaştırarak bilebildiğim zamanı ve mekanı aştı. Uzundur geceleri onunla yastık muhabbetimizde, dünyadaki herkese iyi geceler değil, kendime oyun, karnımı acıtan kahkahalar ve suyun üstünde bile perendeler atıp köpüklere karışabilen bir çocuk kabiliyeti diliyorum.

Küçük Peren, büyük Peren, sen büyüdün ama elim sende, o piti piti, ortada sıçan, karamela sepeti ve istop ve körebe!

* Kaliforniya, okyanus kıyısı, kum: bu eyaletteki yüz seksen bin dolayındaki evsiz için belediye tarafından yerinden edilmeden önceki en ucuz arsa.

Bugün birdenbire* Nezihe Meriç’in; “Nezih Ana”nın Korsan Çıkmazı’nın Meli’sinin Ahmet’ini hatırladım: Ahmet’in nadirliğini, Ahmet’in güzelliğini. Yani Meli’nin Ahmet’i hikâye edişini, yani Nezih Ana’nın Meli’yi hikâye edişini. Şiir gibi, şarkı gibi, yükselip alçalan, daldan dala konup şakıyan bir kuşun sesiyle bir müjde gibi hikâye edişini. Ahmet işte öyle biri, müjdenin kendisi ve böylelikle hiç durmadan müjdeler doğuran biri.

Ahmet’in gelişi:

“…Önce nükteleri, ele avuca sığmaz havası, duygulanışları, insanı ışıtan zekâsı geldi; sonra kendi. Kışın ortasında bir gün, kapıyı zehir zıkkım çalar geçerdi. Balkona koşardım; köşeyi dönerken, ayazın içinden bağırırdı: ‘Acıbadem’den geliyorum. Salık veririm. Eyvallah.’ Beyoğlu caddesinde, kalabalığın içinden çıkıverirdi: Ayaküstü, acele acele, ‘Sen domalan bilir misin?’ derdi. ‘Orta Anadolu’da çok olur. Patates gibi bir şeydir. Mantar gibi de lezzetlidir. Onda, Anadolu’nun kıraç, katı kokusunu duyar insan: Kıvılcım ateşe gömülür. Bir kapak açarsın şöyle tepesinden; biraz tuz biber, anlatılamaz bir şey olur.’ Sözü bitince, ‘Eyvallah!’ der, çeker giderdi. Sık sık andığım bir mektubu vardır. Üç dört satır: ‘Merhaba. Hiç Toroslar’dan geçtin mi? Fırsatını bulup mayıs sonlarında bir geç. Gök urmuş dağlara duman duman. Selam.’ ‘Sevdalık ince maraz’ türküsünü ilk ondan duydum. Kalın sesiyle söylerdi. Kaşları çatılırdı kendiliğinden. Söylerken gülerdi. Sesi yoktu. Haşarı bir oğlan çocuğunun uçurtma yaparken takındığı ağırbaşlılık gelirdi üzerine. Gülerdik. Örneğin, ‘Hacı beyin gelinleri çift oynar’ türküsündeki bereketin, kurulu düzenli aile neşesinin haberini de ben ona vermişimdir. O, Mozart getirirdi bir gün kendince: ‘Mozart katkısız saf maviler, aydınlık griler üzerinde, ışıkla çizilmiş geometrik biçimlerdir. Mozart, insana olgunun düzenini, rahatlığını verir.’ Özün, ‘Al benden de Debussy’ derdi, ‘sisin içinde, bilinmez bir yerlerden ışık alan yağmurdur o.’ Ahmet bana bakardı: ‘Evet?’ ‘İyi’ derdim. ‘Oku kızım oku’ derdi.”

Ahmet iyi ki gelmiş! Ve öyle de kudretli, Korsan Çıkmazı, ilk baskısını 1961 Aralık’ında yaptığına göre, tam altmış beş yıl sonra, 2026 Şubat’ında bile bir gün, “kapıyı zehir zıkkım çalıp geçermiş.”

* “Birdenbire”, sanki hep öncesine muhtaç, zamanlar arasında sıçrayıp duran bir kelime. Bazı metinler bir kez içimize girer ve ömrümüzce kalbimizin bahçesindeki bir salıncakta ses hâlinde, nota hâlinde usul usul salınıp durur. Bugün belki ben o salıncağı biraz daha hızlı salladım.

Şimdi Apaçık Radyo’da Eksik Mecaz’ın “Korsan Çıkmazındaki Kadınlar” bölümünü dinliyorum.

Aşık olduğum Hamnet’i yazdım.
https://medyascope.tv/2026/02/04/hamnet-yas-annelik-ve-sanatin-iyilestirici-gucu/
Sinemada izlemek büyük hediyelerle geliyor, sinemada izleyin ve benim onunla yolculuğumu da okuyun isterim, çok isterim.

#spoileralert

…Sondan yüzüncü terzidir belki...ve artık en çok paça kıvırıp, etek boyu kesiyor, paçasını kıvıramayıp eteğini kesemeyenlerin sayısı da her sabah dükkânını açmasına yetiyordur. Tezgâhın üstü salkım saçak kumaşlar, iplik makaraları, çizim sabunları, iğnelikler, rakamları silinmiş ama ezberde sarı bir mezura, tarihi geçmiş ajandadan bozma bir defter, kırık bir kurşun kalem ve babasından yadigâr bir yüksükle darmadağınıktır da, o dağınıklıktaki dirlikle yaşayabiliyordur, belki. Gündüzleri çay değil de, ıhlamur kaynatıyor, öğleni yan büfeden bir tostla geçiştiriyordur. Küçük bir el radyosu vardır ve daima musiki dinler. Sözü namusudur, sululuğu hiç yoktur, çok işitir ve az söyler, kaderiyle barışık, kendini biliyordur. Çok içli bir sesi vardır, hiç nasır tutmamış, incecik elleri vardır, eskisi gibi göremeyişine vah ettiği gözleri vardır, yine de iğneyi deliğinden hepimizden hızlı geçirir bizim terzi. Dükkânını ikindide kapatır, motosikletine biner, bir kilo mandalina ve bir tane ekmekle evine varır. Yemekte bu akşam kuru vardır, yanında bol tereyağlı bir pilav vardır, karısının kurduğu karışık turşu, mayaladığı yoğurt vardır, pul biber bitmiştir ama kapısı çalınacak bir komşu vardır. Bir tutam isteyip koca kavanozu teslim alırken, çaya komşu evi çağırır terzi. Son lokmadan önce demlik ocağa koyulur. Sürpriz bir un helvası kavrulur. Komşular gelmeden yatsıyla kazalara durulur. Ev un kokar, şeker kokar, çayın siyahı, sobanın çırası kokar, çocuklar büyük şehirden arar, telefonlu soğuk arka odaya annenin “yavrum”u dolar. Perdeler çekilmiştir, sokak lambaları yanar, son adım sesleri yankılanır, tepelerden bir köpek ulur, bir yel ayaklanır, puhu kuşu ses verir, pencereler sınır olur, odalarda birileri çok sever, birileri çok özler, birileri nefret eder. Sonu gelmez sanılan akşamlardan birinde, sondan yüzüncü terzi, belki...

Tatlı, minik, fındık kabuğundan evim Moda’daydı. Akşamları iş dönüşü hızla eve koşar ve neredeyse sekerek Eski İskele’nin kuytusundaki yeşil tahta masalara* ulaşırdım. Bazen iyileşmeye, bazen da iyice mutlu olmaya giderdim. Kendimi iyice mutlu etmeye gittiğim günlerde, iyice mutlu olduğumda, gördüklerim, görüp de tüm duyularımla anlam yüklediklerim -sanki bir anlam/kuluçka makinesi, bir vantuz, bir mikroskop, bir teleskop, bir hayal kâhini gibi- o anlarda beni sarıp sarmalayan, kendisiyle bir eden her şey, o aşkın hâl, ille de kendine bir ifade biçimi bulmak isterdi. İçimde tutmak imkansızdı, sessizce keyfine varmak yetmezdi ve nedense hiç beceremediğim bir şeyle, çizerek aktarmaya şiddetle ihtiyaç duyardım; ne yaptığından emin ama yumuşacık kalem darbeleriyle, bir çırpıda, dönen başımı ve olanları anlatabilmek. Yapamazdım elbette, çünkü çizemezdim işte. Bildiğim şeyi yapıp uzun uzun yazabilirdim ama sırası değildi, vakit kaçardı, kuş ve bulut yolları, güneşin gidişi, ayın gelişi, ufkun vaadi, suyun sesi, renklerin cümle tonu, uçuşanlar, fısıltılar ve kıpırtılar, ışık, doğum kaçardı, göze alamazdım. En sonunda o akşamlar, ola ola, beceriksiz şekiller, işaretler, sıfatlar, yakıştırmalarla dolu şu komik sayfaya dönüştü, bir tür çaresizlik vesikası, ne yaptığından emin değil ama kanı ve teri orda, çabası sahi, kalem darbeleri.

Göğsümüzde tüm gümbürtüsüyle duyduklarımız neden ille de yuvasından kopup bir surete bürünmek ister?

* Kuytuluktaki yeşil tahta masa

(“Bulucular Locası’na Katılma Şarkısı”, Hep Yuvaya Dönmek, Ursula K. Le Guin)

Tatlım kıymetlim Jeff Buckley’in Elizabeth Fraser’le kaydettikleri bu muhteşem şarkıyı birkaç gün önce ilk kez dinledim. Resmi olarak hiç yayımlanmamış ama 1997’deki ölümünden sonra sızmış bir hayalet kayıt. Yani nasıl olur bilmiyorum, onu bu kadar severken ve ölümüyle birlikte ondan yepyeni bir şarkı dinlemek ihtimalinin de kaybolmuş olmasının yoksunluğunu zamanında epey çekmişken…

Henüz yirmiydim, yirmi birdim, çok toydum ama seslere dikkat kesilmiş, müziğe, bazı müzisyenlere, bazı şarkılara çok tutkulu, çok yaban bir yerden çekiliyordum. Sesinin buğusu, şiir gibi duyduğum şarkı sözleri, müziğindeki zamansız, ezeli bir şey, el yazısı notları, kara gözlerindeki kuyu, bu şarkılar ordan çıkıyordu işte, beni benden alıyordu. Sonra çok kötü bir şey oldu, henüz otuz bir yaşındayken Mississippi nehrinde boğuldu.
Ama bazı ölüler hep sağ kalıyor, birisi unutsa diğeri hatırlıyor.

O öylesine kalbime kazınmıştır ki, “nereye gidersem gideyim yanımda götürdüklerim kutusu”nda, Roll dergisinin ölümünden sonra yaptığı Jeff Buckley dosyasının yaprakları da vardır; sapsarı, artık dokunamadığımız türden eski bir kağıttan bana bakan yüzü, kendini anlatışı ve onun için yazılmış yüzlerce satır, bir veda ve hatırlayış anıtı. Bu cümlelerden en çok aklımda kalanı annesinden, boğuluşunun intihar olamayacağını söylemeye çalışırken: “He was in love with life.” Kısacıktı, ilk kez kurulmuş değildi ama onlarca katmanla çınlıyordu içimde. Ben de hayata aşıktım, coşkunca. Çok şeye üzülüyordum ama dünyanın, sabahın en erken ışığının, sadece geceleri işitilir olanların, incecik yellerin, aniden bastıran sağanakların, çantamda sürekli taşıyacak kadar sevdiğim taşların, denizin tuzunun, sessiz tüm yaratıkların, Kadıköy’ün dehlizlerinin ve Beyoğlu’nun, kitapların, şarkıların, karanlık sinema salonlarının, keşfettiğim ve keşfetmeye hazır olduğum her şeyin heyecanını karnımda duyuyordum. Bu “aşk”tı işte, biliyordum ben hayata aşık olmak nasıl bir şey, annesini anlıyordum.

Otuz sene önceki gidişiyle ondan yeni bir şey duyamayacağıma, başka türlüsü mümkün mü, mecbur, ikna olmuştum. Bu kayda dört gün önce ilk kez rastlayışım, o iknaya otuz sene sonra karşılık gelen bir yanıt, mümkün mü’nün mümkünü, bir tür şaka, muhakkak bir mucize, çok şeye üzülürken hayata hâlâ aşık olduğumun sağlaması.

Bir pazar ikindisiydi, bir bahçede tek başıma oturmuş, kederden, hasretten ve kaygıdan boğuluyordum. Ayaklarım yeri bir türlü kavrayamıyordu ve şu koca dünyaya bir ben sığamıyordum. Sonra “All Flowers In Time Bend Towards The Sun” geldi ve onunla yolculuğumuz başladı. Aralıksız en az otuz tekrardan sonra sanırım başka biri oldum ben; otuz sene önce yüzünü sonsuzca güneşe dönmüş bir çiçek kucağıma düşüp beni de bir çiçeğe dönüştürüverdi. Akşam güneşi yüksek binaların arasından süzülüp yüzümü buldu, kederim ve kaygım dağıldı, hasretim taşınabilir oldu. Etrafımdaki her şeyle birlikte koca bir okyanusta yüzüyorduk artık biz, herkes ve her şey kendinden memnundu, üstüne bir de sevinç doluydu, sevincin kendisi olmuştuk hatta biz, mırıltılarla, böyle olabildiği için ve bir şarkının aşkıyla sevinçten ağlıyor, hayret ediyor, gülüyor ve biraz daha ağlıyorduk.

Jeff Buckley’in doğduğu yerden sadece otuz km. uzakta oturdum şimdi, kulağımda yine o, yine bir vecd kıyısında, pazar günü olanları hatırlıyor, olmuş bitmiş ve olabilecek bir sürü şeyi içimde duyuyor, onunla, hayatla, sanatla ve Tanrı’yla hasbihal ediyorum. Bahis de hep şükranla başlayıp şükranla bitiyor.

“All flowers in time bend towards the sun
I know you say that there’s no one for you
But here is one But here is one But here is one...”

“Her kesî bir kimseyi idindi ‘âlemde kesî kimsesi /
Kimsenem sensin menüm, ey kimsesüzler kimsesi”*
— Dede Ömer Rûşenî, Dîvân, Gazel 79

* “Kimsesiz hiç kimse yok, her kimsenin var kimsesi
Kimsesiz kaldım, yetiş ey kimsesizler kimsesi”

Bugün günlerden pazar, Dünya’nın batısında, koltuğumun köşesindeyim. Evde mutlak bir sessizlik var ve önümde beyaz bir yaprak. Kulağımın işittiği, bu yaprağın üstünde akan ve duran ve akan, sonra yine duran, bir süre duran, tekrar başlayan, devam eden, öylece bekleyen ve yine hareketlenen bir kurşun kalemin kağıtla buluştuğu noktaların büyüdükçe büyüyen sesi ya da sessizliği.

Kalemim, ben nasılsam şimdi ve bir süredir, onun mahir bir uzantısı. Kalemim elime eklemlenmiş bir organ, ruhumun lekesiz aynası ve ben bir beyaz yaprak karşısında hiç bu kadar tedirgin olmamıştım, kalemim de hiç bu denli korkmamıştı. Belki de bir defter ve bir kalemle sığabildiğim, yerleşebildiğim dünyaya ilk kez bu kadar güvensiz hissedişim bundandır. Ben durdukça ve kalemim; bir beyaz yaprak harflerle kaynaşmadıkça, karnımda hep kuşlar, inip kalkan, alçalan ve yükselen, çırpınan, bir cama çarpacakken son anda kendini kurtaran, tekrar yolunu bulmaya koyulan, kuşlar…

Son iki senede her gün bir yenisine maruz kaldığımız sayısız adaletsizlik ve kötülük dışında yeni bir şey oldu. Tarih çok sayıda soykırım gördü ama insanlık bir soykırımın, bir cehennem tezahürünün bu denli yakından, gün be gün, gerçek zamanlı tanığı hiç olmamıştı. Yeryüzünün güneyinde, Filistin’de, resmi rakamlarla yirmi bin ölü, yaralı ve ampute otuz bin çocuk sonra, bugüne ulaşabilmiş olanlar, ölü anne babalarını özlediklerini ve hayatta kalmaya çalışmaktan yoruldukları için artık ölmek istediklerini söylüyorlar. Çocuklar çok yoruldukları için ölmek istediklerini söylüyorlar.

Hayatta kalmak istemeyen çocukların var olduğu bir dünyada yine de beyaz sayfalarda akamayan kalemimi dert ediyorum çünkü:

istasyonlara yuva yapmaya çalışan kumruların çabasını kim bilecek

bazan

kuşların bile yeryüzüne sığamadıklarını

tekrar tekrar yere düşen ve yeni baştan toplanan dalları

şaşkın ama direngen,

çünkü yeryüzünde olmanın başka yolu yok.

Ve şaşmaz pusulam, kahramanım, Filistin için tüm yazarlık hayatı boyunca dayanışma ve özellikle ölümünden önceki son yirmi yılda aktif direniş göstermiş John Berger içime kazımıştı:

“…Kötülüğün şahlanmış olduğu bir ıstırap dünyasında, olan bitenin varoluşumuzu kuvvetlendirmediği bir dünyada, direnilmesi gereken bir dünyada. İşte, estetik hareketin umut vaat ettiği durumdur bu. Bir kristal ya da güzel bir gelincik bulmamızın daha az yalnız olduğumuz anlamına geldiği, o tek yaşam seyrinin bizi inanmaya sevk edeceğinden daha derin bir biçimde varoluşun içinde olduğumuzu anladığımız durum…Bir an için insan algısının enerjisi, yaradılışın enerjisinden ayrılmaz hale geliyor.”

Kalbimin tekrar ve daha sık coşku ve cesaretle atacağı, kalemimin bir çavlandan taşacağı günlerin hayaliyle, hâlâ ve hâlâ gül kurusu renginde bir deniz kabuğu ve güzel bir gelincik bulmak için de bakıyorum dünyaya. Yaşar Kemal’in dağlarında uyuyup uyanıyor, Nezihe Meriç öyküleriyle yıkanıyorum. Bizi evlat edinen serçe ve ispinozlarımız her gün ille de birkaç sefer doymalı ve sularını soğuk bulmalı. Yeşil yapraklar ve ağaç gövdelerine vuran güneşin şavkının avcısıyım, su kuşlarının denize pike yaptıkları anda etrafa sıçrayan köpüklü sulara gülücüklerim de karışıyor ve üst üste sayısız kere dinleyip virajlarını alırken kendimden geçtiğim bir şarkı da mutlaka var. Dünyanın bana beşik oluverdiği böyle anlarda havaya parmağımla gül çizsem kucağıma düşer gibi geliyor ve sanki uzaklarda bir geyik kıpırdıyor, bir çakal uluyor, bir kartal kanat çırpıyor, yeryüzünün ilk kokusuyla aramda tek bir perde kalıyor.

Ne kadar güzelsin dünya, büyük acılarla dolusun dünya, bu sonsuz salınım, korku ile ümit arasında…

* kristal ve güzel gelincikler yuvası

* benim şaşkın kuşlar